Σύμπτωση.

Στην Ελλάδα απαγορεύεται να μιλάς αντιστικτικά. Απαγορεύεται οποιαδήποτε αιρετική άποψη, ο κοσμοπολιτισμός ενοχοποιείται από τη δογματική αριστερά, οι σκεπτόμενοι άνθρωποι καταντούν γραφικοί, οι πάντες έντιμοι απαξιώνονται και λοιδορούνται, και στον αφρό μένει μια νεοελληνική δροσερή χλέμπα, μια ροχάλα από βολεμένους στο χωριό της βαλκανικής γωνίας ξερόλες, οι οποίοι έμειναν πρώτοι στο χωριό για να μη γίνουν δεύτεροι, ή τρίτοι, ή έσχατοι, στην πόλη. Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Τώρα που οι επικήδειοι πέφτουν σαν βροχή κι όλοι δηλώνουν συγκινημένοι, είναι περιττό να πω πόσο ξύλο έχω παίξει σε όλην τη ασήμαντη ζωή μου για το ταλέντο και τη σημασία του Αγγελόπουλου, για το πόσο τον αδίκησε η μέση ελληνική νόηση, και το πόσο σημαντικός είναι μέσα στην Ευρώπη, ανάμεσα στους καλλιτέχνες που, πήρανε ρίσκα, σκέφτηκαν μακριά και σε μεγάλα πράγματα, ακομπλεξάριστα, και εξέθεσαν με ειλικρίνεια τα δικά τους χωρίς να χαϊδέψουν τους λαίμαργους πίθικους των αιθουσών και των γραφείων Τύπου. Σαφώς δεν μου αρέσει κάθε του ταινία. Τελικά, θεωρώ top του Το βλέμμα του Οδυσσέα. Τον Θίασο τον είδα μικρός και δεν με αφορούσε ως γενιά, ως νεολαίο, ως προβληματισμός, ήμουν πολύ δροσερό αγόρι γι΄αυτό. Χάνοντας τον Αγγελόπουλο, συμπτωματικά αποχαιρετούμε την ψευδαίσθηση του ευρωπαϊκού οράματος, αποχαιρετάμε το πνεύμα που ένωνε τους Ευρωπαίους για χρόνια και στοίχειωνε με πολεμικές ενοχές τις ψυχές τους. Η νέα εποχή των μη ενοχών άνοιξε αυλαία. καλή διασκέδαση.

Πότε γιορτάζω .

Και θα μου πεις, να γιορτάσεις. Γιόρτασα. So, what. Θ' αλλάξω χρόνο όποτε αποφασίσω. Θα μετανιώσω και θα συμφιλιωθώ όποτε το νιώσω. Με το ζόρι να νιώσω την αλλαγή του χρόνου. Τυπικότητες. Όπως και με τα γενέθλια, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να κάνω τον κλόουν μπροστά σε ένα τσούρμο που θα με παλαμοκροτάει -Χατζηχρήστος- και δεν μπορώ να θεωρήσω εγώ ποιά μέρα είναι σημαντική για τη ζωή μου. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για το Ζην, το οποίον χρωστάμε στους γονέους μας, αλλά για το Ευ Ζην, το οποίο κατακτάμε. Ρε μαλάκες, θ' αλλάξω όποτε θέλω χρόνο, γιατί η 31 Δεκεμβρίου μόνο κοινωνική υποχρέωση μου έφερε. Και διά αυτό πήρα την κυρία μου και την κάναμε σε ένα μέρος να γιορτάσουμε, χωρίς συγγενείς, φίλους -πόσους έχουμε- , ανοίξαμε ένα μπουκάλι Sekt, φάγαμε απλά σε κάποιο ιταλικό εστιατόριο, και την άλλη μέρα περπατήσαμε στην παραλία του -πανέμορφου- Schönberg, απολαύσαμε τη σούπα της γιαγιάς σ' ένα θεσπέσιο κτίριο το οποίο κάποτε ήταν σπίτι δύο οικογενειών - από ψαράδες. Κλείσαμε την υποτιθέμενη γιορτή με μια θέαση ταινίας, μάλιστα πολύ ωραίας. Η μόνη μαλακία, η μεταγλώττιση. Αυτό δεν μου απαγόρεψε να κλάψω σε μια σκηνή, και να γελάσω σε άλλη. Ποιά είναι, άλλου Παπά Βαγγέλιο. Θα γιορτάζουμε όποτε θέμε.

Όπου το άγνωστο, κι ένας Κολόμβος.

Με αφορμή αυτό που ξέσπασε στη Γερμανία, με τους τρεις αυτούς που σκοτώναν αλλοδαπούς μικροεπιχειρηματίες, μεταξύ αυτών κι ένας Έλληνας, σκέφτομαι, μέρες που είναι, πού οδηγηθήκαμε μετά από 70 χρόνια ειρηνικής συμβίωσης στην Ευρώπη. Οι τεμπέληδες Νοτιοευρωπαίοι, οι διεφθαρμένοι Έλληνες, οι Γερμανοί με την παιδαγωγική τους, ο ένας, ο άλλος. Η Bildzeitung βγάζει όλες τις γκαιμπελικές συνταγές και ξεθάβει το τσεκούρι του προπαγανδιστικού πολέμου ώστε να ξεσπάσει ο μέσος Γερμαναράς στο genug. Η κρίση μας στην ουσία δεν είναι κρίση ακριβώς του Καπιταλισμού, αλλά του ρόλου των εθνικών κρατών. Η ψευδαίσθηση πως τα εθνικά κράτη θα διατηρούσαν μια ισχύ με κύρος μέσα σε μια θεοποίηση της παγκόσμιας αγοράς και ένα άνοιγμα συστήματος παίζω monopoly με χαρτάκια και ποιός γαμεί την παραγωγή και τον αντικειμενικό πλούτο φάνηκε στον πανικό των ηγετών τους οποίους η γαλλική Monde χαρακτήρισε ανήλικους. Ο Σαρκοζί λέει τον Παπανδρέου μαλάκα, ο Γιώργος παίζει τις πιτσικουλιές, και ο μπάρμπα Γιώργος στέλνει χαιρετίσματα στους Ευρωπαίους φύρερ ότι ο Έλληνας έχει μπέσα και φιλότιμο. Παιχνίδια ανηλίκων. Η επίφαση του αστικού κράτους γκρεμίζεται, ίσως να είναι και πιο σωστό έτσι. Όμως πολύ πιο βαθύς ο ωκεανός που ξανοιγόμαστε. Οι καιροί είναι για τολμηρούς και ριψοκίνδυνους.
Kι έχεις και μια παρέα να πιστεύει ακόμα σε είδωλα...

Την είδαμε και καλύτερη.

Μεγάλος παίκτης αυτός ο Γκαρσία. Τον θαμάζω. Είναι αλεπού, είναι σκύλος μαύρος και κακός, εγγύηση για την ομάδα του, και τρόμος για τους αντιπάλους. Παικταράς. Όμως είναι κι αλήτης. Κι αλήτης δεν είναι κακό να είσαι. Είναι κακό να είσαι βλάκας. Ή να είσαι έξυπνος και να φέρνεσαι σαν βλάκας. Δεν κατάλαβα γιατί χτύπησε τον Μίτσελ, και μετά άρχισε να κάνει γενικώς τσαμπουκάδες. Μαλάκας. Ό,τι πρέπει για το αντιπαθητικό ελληνικό ποδόσφαιρο, σαβουρομυάλης. Τη σαβουρομυαλιά τούτη, την έχουν όλοι οι Λατινομερικάνοι (Νοτιοαμερικάνοι θέλω να πω), ποδοσφαιριστές. Ζουν με πάθος το παιχνίδι, κι είναι ικανοί ακόμα και να σκοτώσουν μεσα στο τερέν. Βεβαίως ο Σιδηρόπουλος δίκαια έδειξε την κόκκινη. Σε αντίθεση με την κλάψα που πέφτει, δεν πιστεύω πως χάσαμε από τον Σιδηρό. Χάσαμε γιατί δεν παίξαμε ώστε να κερδίσουμε. Ο ΠΑΟΚ έβγαινε καλύτερα πάνω στη μπάλα, είχε έναν Λίνο σε εξαιρετική μέρα, έναν Γκαρσία που αν εξαιρέσεις τη μαλακία που τον οδήγησε στην αποβολή, μέτρησε η εμπειρία και η πουτανιά του (στο φάουλ, ας πούμε), ο Χάβος είχε διαβάσει την ΑΕΚ αυτήν τη φορά, κι οι αμυντικοί της ΑΕΚ κάναν σφάλματα (πόσες λάθος μπαλιές έκανε ο Μανωλάς;), κι ίσως αν δεν είχαμε στον Saja να μετρούσαμε κι άλλα. Πέρα λοιπόν από τα παράπονα, πρέπει να πούμε, ότι έχουμε δει και καλύτερη ΑΕΚ φέτος, από τη σημερινή.

Η χαμένη τιμή του κυπέλλου.

ΟΚ, πήραμε το κύπελλο. Πήραμε και τον τίτλο της καφροομάδας. Μοναδική παρηγοριά τ'ότι δεν είμαστε το μόνο σωματείο του οποίου μια μειοψηφία γελοίων κακοποιών κατάστρεψε αυτό που όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι αγαπάμε. Θα περάσουν πολλά χρόνια για ν' αποκαταστήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο τη χαμένη του τιμή, και αν. Ό,τι και να πούμε είναι περιττό. Μοναδική παρηγοριά; Οι άνθρωποι που πραγματικά είναι αηδιασμένοι. Απαρηγόρητοι; Ναι, γιατί οι Έλληνες παράγοντες δεν πτοούνται. Συνεχίζουν τις κοκορομαχίες. Τι είπες, ρε, εμένα είπες κότα, άντε ρε ανύπαρκτοι, ρε μουνιά, ου ρε, κάτι σαν κωλόμαγκες που σπρώχνονται σε φανάρι επειδή ο ένας βγήκε με το εξατμισάτο Alfa μπροστά στη λαμέ BMW του άλλου. Κλείστε το, απλώς. Σταματήστε το. Το διαδίκτυο μας προσφέρει τη δυνατότητα να βλέπουμε κάθε μέρα Μπάλα από όλον τον Κόσμο. Χεστήκαμε. Τι θα χάσουμε; Τα κοντρόλ με το καλάμι, τους αληταράδες που μπουκάρουν στον χώρο, τι; Νίκο Λυμπερόπουλε, συγχαρητήρια, δεν πειράζει, ο κόσμος θα θυμάται πάντα τι παιχταράς υπήρξες. Και τον Σάχα θα θυμάται, που έσπρωχνε την ομάδα στο ματς με τον ΠΑΟ, και το καπνογόνο στην πλάτη του θα θυμάται. Ζητάμε συγγνώμη, ως Έλληνες, για το κακό που κάνουμε στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Εσείς, παιδάκια, συνεχίστε, είμαι σίγουρος πως κάποια χαζογκόμενα είναι στη γωνία και περιμένει να δει ποιός παράγων είναι πιο νταής και θρασύμι, αλλιώς δεν εξηγείται το ρεσιτάλ αυτό.

Με τις υγείες μας.

Panathinaikos-AEK Athens, 3-1. Τελείωσε, ως εκεί μπορεί η ομάδα να παίξει ένα ντέρμπι ρουτίνας (χωρίς να διακυβεύονται τρομακτικά πράγματα). Το γιατί ο Χιμένεθ ξεκίνησε με Μίτσελ και Λαγό κι όχι με Μπλάνκο-Σκόκο όπως δοκίμασε στο β' ημίχρονο είναι αλχημεία δική του, γενικά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν ξεκίνησε ο Σκόκο, και γιατί το γίδι ο Μίτσελ έπρεπε να μπει βασικός, αλλά τέλος πάντων. Δεν είναι αυτά αίτια, αυτά είναι παρατηρήσεις κι απόψεις, καθένας έχει από μία, όπως τις κωλοτρυπίδες. Αυτός ο Καράμπελας, Παναγιά μου, φιλότιμο παιδί, μα ο ορισμός της μετριότητας. Για τον Μπάχα, νομίζω, πως δεν είναι αντιπαθητικός παίκτης, με την κατάλληλη συνολική υποδομή θα μπορεί να είναι χρήσιμος. Δεν υπάρχει καμιά κριτική να κάνεις σε τέτοια ματς. Η ΑΕΚ είναι αυτή. Ο Παναθηναϊκός είναι αυτός, Τελείωσε. Δεν φταιν οι παίκτες, δεν φταίει πολύ ο Μανόλο, δεν φταιν οι παίκτες που όταν ακούν γιουχαΐσματα από τους φαν του ΠΑΟ σταματούν την Μπάλα, πράγμα που δεν θα έκανε ούτε μαθητής Β' Γυμνασίου που παίζει στα πλακάκια του Παπανικολή* τα οποία δεν υπάρχουν πια, το επληροφορήθην. Σταματάς να παίζεις όταν ο διαιτητής σφυρίξει, όχι όταν ο Θάνος από τους Αμπελοκήπους με το γυμναστήριο που γαμάει τη Σταυρούλα την κομμώτρια, και ο Πέτρος ο γιατρός ο ορθοπεδικός στη Βούλα με το διαρκείας, σφυρίξουν και πουν, ρε, μουνιά, φάουλ. Φαίνεται πως κάποιοι στην τεχνική διεύθυνση της ομάδας ρε Δημητριάδη, τι κάνεις δεν τα εξηγούν αυτά στους παίκτες δεν θα κάνει κι αυτό ο Χιμένεθ. Τέλος πάντων, με τις υγείες μας.

*Πλακάκια του Παπανικολή: Χώρος στρωμένος με πλακάκια, μπροστά στη μαρίνα της Ζέας, στο προαύλιο του Ναυτικού Μουσείου στον Πειραιά, στη Φρεαττύδα, τόπος αθλοπαιδιών (Μπάλα) για τους έφηβους της δεκαετίας του '80, ίσως και του '90. Το ένα τέρμα κοίταζε στην ιστορική πισίνα, και το άλλο, στην καφετέρια Μαρίνα Ζέας. Το ματς έκλεινε με βρομόξυλο και ανταλλαγές φιλοφρονήσεων.

Μουμπάρακ.

Ωραία, πρέπει να είναι το χειρότερο παιχνίδι ομάδας που υποστηρίζω. ΑΕΚ-Άρης, δηλαδή, αν είσαι αεκτζής και βλέπεις αυτό το χάλι, μπορείς να ζηλεύεις ακόμη και τον Μουμπάρακ. Οίκτο. Τις δύο αλλαγές του Μανόλο δεν τσι κατάλαβα, για δεν έβγανε τον Αργυρίου ή τον Μπερνς αμέσως μετά το γκολ το πρώτο του Άρη. Οι πιο χλιαρές παρουσίες παικτών που μπορούσαν να έχουν υπάρξει, ο Μίτσελ έχει το κουσούρι να παίρνει την μπάλα και να στέλνει τηλεφώνημα στη μάνα του, αλλά τουλάχιστον κινείται, κάνει ένα νεύρο, ανησυχεί, ο Μπερνς είναι τόσο προβλέψιμος όσο η λευκή δύναμη των Νεοζηλανδών χούλιγκαν (ξέρω πως είναι Αυστραλός, ρε). Και γιατί δηλαδή μόνο δύο αλλαγές, και τον Παραπραστανίτη να' χεις (σ' αυτήν την ηλικία) στον πάγκο, τον βάζεις, άμα ένα ματς δεν σου βγαίνει δοκιμάζεις, μπορεί να βάλεις κανέναν κουτσό και να μπερδέψεις τον αντίπαλο και να σκοράρεις. Η φάση του Ματέος, καθαρό χέρι, δίκαιη κόκκινη. Μιζέρια nera, που λέει κι ο Celentano, γήπεδο με άδεια καθίσματα να βλέπεις, να βλέπεις και γκρίνια, και κατάντια, α, ρε ΑΕΚ, πού έφτασες. Λίγο έλειψε να γίνει της Αιγύπτου στο παιχνίδι με τον ΠΑΟ, Αδαμίδη, μη γίνεις Μπουμπάρακ πρόσεχε. Kι άντε ο Μουμπάρακ πρόκαμε κι έγραψε μιαν Ιστορία, ήταν ο άνθρωπος που συνέβαλλε στην ειρήνευση στη Μεσόγειο για δεκαετίες, εσύ τι έκανες, ούτε το μούσι σου δεν πρόλαβε να μεγαλώσει, να θυμίζεις λίγο Έλληνα παράγοντα του ΠΟΚ, κι αυτό ξανθό, μπρε. Τι να πεις κι εσύ, θα μου πεις, έρμε, σάμπως μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω και δεν το κάνεις; Πάλι στεναχώριες είχαμε απόψε.