Ο Αμερικάνος Kurt Weill.

Η μουσική του Kurt Weill είναι η πιο αμερικάνικη γερμανική μουσική που μπορεί να γίνει. Κλείνει μέσα της όλη την τρέλα του ιουδαϊκού μπιτ, το στοιχείο της ανατροπής και του απρόβλεπτου, και στο τέλος μένει η λογιότητα να νομιμοποιήσει αυτό που σε άλλη περίπτωση θα γινόταν κοκτέιλ μολότοφ και θα έσκαγε φέρνοντας καταστροφή. Ο Weill έκανε μεγάλο σπάσιμο σε όσους τον ανέφεραν ως Γερμανό μουσικοσυνθέτη, κι είχε δίκιο, στο κάτω-κάτω, για ένα δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ζούμε, άσε που η μουσική που έγραψε στις ΗΠΑ ήταν καθαρά αμερικάνικη, αν μπορούμε και δικαιούμαστε να δίνουμε εθνικότητα στις νότες. Είδα, κάπου στη δεκαετία του '90, στην Αθήνα, μια ελεεινή παράσταση της Dreigroschenoper και η δύναμη της μουσικής του ήταν τόσο μαγική, που έμεινα ως το τέλος και δεν ανέβασα πυρετό, μονάχα για πάρτη της, και για μία ηθοποιό, για να πω την αλήθεια. Στα μουσικά θέματα του Weill συμβαίνει ό,τι και στις ΗΠΑ: Τα πάντα. Ασχήμιες, ομορφιές, βιαιότητες, ευαισθησίες, πολιτικές ανησυχίες, αβανγκάρντ, ειρωνεία, σοβαρότητα, υποκρισία... Οι νότες του είναι ένα καλά και ξύπνια παλικαράκια που τρέχουν και πετυχαίνουν το θαύμα, όπως μόνο στην Αμερική μπορούσε να γίνει κάποια χρόνια.