Μου είναι πολύ δυσάρεστο να γράφω για βιβλία γνωστών. Έχει κάτι από ρουφιανοχαρμουτζηδομιζαδόρικη κουλτούρα. Αλλά επειδή δεν υπήρξα ποτέ ρουφιάνος και γλείφτης, μπορώ να γράψω. Το βιβλίο της συμπατριώτισσάς μου Φωτεινής Ναούμ Το κορίτσι με τα κόκκινα παπούτσια είναι μια απάντηση στην ανθρώπινη καχυποψία που μας διακατέχει. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έφερε ένα είδος καχύποπτης θέασης των πραγμάτων με αποτέλεσμα η όποια αναγεννησιακή ποιητική διάθεση να πάει στον Διάλο. Για να γράψεις έναν ύμνο στον έρωτα πρέπει ν' ασχοληθείς αποκλειστικά μ' αυτόν. Αυτό έκανε η Κομοτηναία ποιήτρια κυρία Ναούμ, χωρίς να αφήσει να δηλητηριάσει η κουτοπονηριά της νεοελληνικής πραγματικότητος την ποιητική της διάθεση, κι έγραψε ένα ποιητικό έργο, στο οποίο οι άνθρωποι έχουν τίμια διάθεση, κάνουν έρωτα όποτε πραγματικά θέλουν, εκφράζονται αγνά σαν αθώα παιδιά, κι η επαρχιώτικη κουτοπονηριά πάει στα κομμάθια. Αγαπώ πονήματα που με πονούν. Η ποίηση της Φωτεινής είναι λεγκάτη, οι άντρες έχουν ευαισθησία γυναίκας, και οι γυναίκες γενναία καρδιά ήρωα άντρα. Φαντασίωση; Ναι. Αλλά αυτό το επιτρέπει η καλόγουστη ποίηση, κι αυτό είναι ο ύμνος της Ναούμ. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο, από έναν τίμιο, καλό, και λυρικό, ύμνο προς τον αιώνιο έρωτα. Μια ιδεαλιστική άποψη Ζωής, παρηγμένη από έναν άνθρωπο που ζει ως alien στην κακία του παρόντος. Να είσαι καλά, Φωτεινή, μου έδωσες μια σταγόνα ανθρωπιάς κι ονείρου, σε μια φάση όπου όλα είναι μεσαιωνικά.
Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010
Το κορίτσι με τα κόκκινα παπούτσια.
Μου είναι πολύ δυσάρεστο να γράφω για βιβλία γνωστών. Έχει κάτι από ρουφιανοχαρμουτζηδομιζαδόρικη κουλτούρα. Αλλά επειδή δεν υπήρξα ποτέ ρουφιάνος και γλείφτης, μπορώ να γράψω. Το βιβλίο της συμπατριώτισσάς μου Φωτεινής Ναούμ Το κορίτσι με τα κόκκινα παπούτσια είναι μια απάντηση στην ανθρώπινη καχυποψία που μας διακατέχει. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έφερε ένα είδος καχύποπτης θέασης των πραγμάτων με αποτέλεσμα η όποια αναγεννησιακή ποιητική διάθεση να πάει στον Διάλο. Για να γράψεις έναν ύμνο στον έρωτα πρέπει ν' ασχοληθείς αποκλειστικά μ' αυτόν. Αυτό έκανε η Κομοτηναία ποιήτρια κυρία Ναούμ, χωρίς να αφήσει να δηλητηριάσει η κουτοπονηριά της νεοελληνικής πραγματικότητος την ποιητική της διάθεση, κι έγραψε ένα ποιητικό έργο, στο οποίο οι άνθρωποι έχουν τίμια διάθεση, κάνουν έρωτα όποτε πραγματικά θέλουν, εκφράζονται αγνά σαν αθώα παιδιά, κι η επαρχιώτικη κουτοπονηριά πάει στα κομμάθια. Αγαπώ πονήματα που με πονούν. Η ποίηση της Φωτεινής είναι λεγκάτη, οι άντρες έχουν ευαισθησία γυναίκας, και οι γυναίκες γενναία καρδιά ήρωα άντρα. Φαντασίωση; Ναι. Αλλά αυτό το επιτρέπει η καλόγουστη ποίηση, κι αυτό είναι ο ύμνος της Ναούμ. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο, από έναν τίμιο, καλό, και λυρικό, ύμνο προς τον αιώνιο έρωτα. Μια ιδεαλιστική άποψη Ζωής, παρηγμένη από έναν άνθρωπο που ζει ως alien στην κακία του παρόντος. Να είσαι καλά, Φωτεινή, μου έδωσες μια σταγόνα ανθρωπιάς κι ονείρου, σε μια φάση όπου όλα είναι μεσαιωνικά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
Ας ευχηθούμε η ποίηση αυτή να βρει απήχηση στον κόσμο και να μας φωτίσει, denn die Dichtung macht die leute besser!
Δεν πιστεύω πως η Ποίηση μπορεί να μας κάνει καλύτερους. Σε σπάνιες περιπτώσεις η Τέχνη μας βελτιώνει τη Ζωή. Συνήθως η Τέχνη είναι η πολυτέλεια των προνομιούχων, οι οποίοι, είτε ως δημιουργοί, είτε ως Κοινό, μπαίνουν σε λεπτομέρειες της αισθητικής ζωής. Γι' αυτό και πιστεύω βαθύτατα πως η Τέχνη είναι κάτι, τόσο άδικο, όσο και ο Καπιταλισμός. Ή δίκαιο. Σε κάθε περίπτωση, η Ποίηση δεν μπορεί να βελτιώσει μη έτοιμους ανθρώπους, μπορεί μόνο να τους εξαγριώσει, γι' αυτό μου αρέσει η Τέχνη που περισσότερο στεναχωρεί παρά χαϊδεύεις. Αλλ' αυτό είναι προσωπικό θέμα, το εν λόγω ποιητικό έργο είναι καλό και λυρικό, και κυρίως, ερωτικό. Τα σέβη μου, ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο.
Δημοσίευση σχολίου